Άθυρα Πέλλας , Ελλάδα , Τ.Κ. 58005

Public & government service
Rating
Likes Talking Checkins
144 0
About ΧΡΗΣΙΜΑ LINKS :www.papadimitriou4x4.com www.infowedding.gr www.mypanorama.gr www.fcaris-athiron.gr www.teletes-stratos.gr www.agroplast.gr www.hairstudio.gr www.k-design.gr www.mananas.gr www.vekan.gr
Description Άθυρα
Τα Άθυρα είναι ένα πεδινό χωριό, 603 οικογενειών και βρίσκεται στο ανατολικότερο τμήμα του Νομού Πέλλης, σε υψόμετρο 30 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η περιοχή του, 26 τ. χλμ. ή 26.000 στρέμματα, χωμένη βαθιά ανάμεσα στους νομούς Θεσσαλονίκης και Κιλκίς, βρέχεται, ανατολικά, από τα νερά του ποταμού Αξιού. Ασφαλτόδρομοι ενώνουν το χωριό με τη Θεσσαλονίκη (43 χλμ.) και τα Γιαννιτσά (28χλμ.). ενώ την τακτική συγκοινωνία του με τη Θεσσαλονίκη διεξάγουν τα αστικά λεωφορεία του Ο.Α.Σ.Θεσσαλονίκης.
Γύρω και πέρα από τα Άθυρα απλώνεται η μεγάλη πεδιάδα της Κεντρικής Μακεδονίας (του Αξιού ή της Θεσσαλονίκης), ενώ ένα μικρό ποτάμι, το Πλατανόρεμα, που πηγάζει από το όρος Πάικο, καθώς ρέει προς τη θάλασσα, διασχίζει και την αγροτική περιοχή των Αθύρων. Το κλίματης περιοχής είναι ήπιο εύκρατο.
Τα Άθυρα, πρώτα, ονομάζονταν "Μπόζετς". (Η λέξη "μπάζε" σημαίνει Θεέ μου). Το 1926 πήραν το όνομα τους από την κωμόπολη Άθυρα της Ανατολικής Θράκης, που στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ονομάζονταν "Μπουγιούκ Τσεκμετζέ" ή απλά "Τσεκμετζέ". Από τον Τσεκμετζέ (τα Αθυρα) κατάγονται οι "Τσεκμετζελιώτες" των Αθύρων.
Μπόζετς και Μποζιτσιανοί
Στη διάρκεια του Μακεδόνικου αγώνα (χρόνια τουρκοκρατίας) οι Μποζιτσιανοί δεν έμειναν "με σταυρωμένα τα χέρια". Με μπροστάρηδες τον ιερέα του χωριού παπα-Δημήτρη Οικονόμου και τη δασκάλα Ευθαλία, αντέδρασαν ενάντια στους Εξαρχικούς κομιτατζήδες. Ενημέρωσαν την ελληνική κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό της ελεύθερης Ελλάδας, της Κρήτης και της Κύπρου. Δημιούργησαν "Επιτροπή Άμυνας Μπόζετς", που εντάχτηκε στην περιφερειακή "Επιτροπή Άμυνας Γιαννιτσών". Ζήτησαν βοήθεια. . . και έκαμαν στο ακέραιο το καθήκον τους προς τη Θρησκεία και την Πατρίδα. Τότε δολοφονήθηκαν από τους κομιτατζήδες οι Μποζιτσιανοί Μακεδονομάχοι Θεόδωρος Οικονόμου (Παπαδημητριού), Άγγελος Γιάντσης, Λάζαρος Δήμτσας, Θεόδωρος Σαμαράς, Γιάννος Δήμτσας και Γιάννης Καρζάκης. 'Έγκλημα" τους ήταν το ότι έμειναν πιστοί στο Πατριαρχείο και αντιστάθηκαν στα σχέδια των Βουλγάρων να εκβουλγαρίσουν τη Μακεδονία.
Μεγάλη προσφορά των Μποζιτσιανών στο χωριό τους υπήρξε και η ανέγερση του ο "Ιερού Ναού Αναλήψεως του Κυρίου". Ο ναός αυτός οικοδομήθηκε μέσα σε μια τριετία (1912 - 1914) από τους Μποζιτσιανούς και μόνο, που πρόσφεραν για το σκοπό αυτό χρήματα, υλικά, εργασία, "ιδρώτα και αίμα". Άνδρες και γυναίκες δούλεψαν, ακούραστα, και χάρισαν στο χωριό τους, το χωριό μας, ωραιότατο ναό, μεγάλη και θαυμαστή εκκλησία. Αυτή την εκκλησία βρήκαν οι Πρόσφυγες, όταν ήρθαν εδώ στα 1923, 1924, 1926. Και σ' αυτήν εναπόθεσαν τις ιερές εικόνες, τα ιερά σκεύη και τα ιερά βιβλία, που έφεραν από τις παλιές πατρίδες τους. Ήδη, πολλά απ' αυτά βρίσκονται στον καινούριο ναό.
Το 1993, όταν, άρχισε να λειτουργεί ο νέος ιερός Ναός Αθύρων, με άδεια του Μητροπολίτη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας , η τόσο ιστορική αυτή εκκλησία κατεδαφίστηκε. Η κατεδάφιση αυτή μας στενοχώρησε, μας πόνεσε. Οι Αθυριώτες σ' αυτό το Ναό βαπτιστήκαμε, μεγαλώσαμε, παντρευτήκαμε, αποχαιρετήσαμε τους νεκρούς μας. Σ' αυτόν προσευχηθήκαμε. Σ' αυτόν παρακαλέσαμε το Θεό για την υγεία μας, για την επιτυχία μας, για τους δικούς μας, για την Πατρίδα μας. Σ' αυτόν χαρήκαμε στους γάμους, στις βαπτίσεις, στην Ανάσταση, στους πανηγυρισμούς. Σ' αυτόν λυπηθήκαμε στις κηδείες και στα μνημόσυνα. Γι αυτά και πολλά άλλα, στις ψυχές και στις καρδιές μας η εκκλησία μας εκείνη ποτέ δε θα κατεδαφιστεί..
Το "Μπόζετς" ελευθερώθηκε από τους Τούρκους στις 22 Οκτωβρίου 1912, όταν ο Ελληνικός στρατός , αφού νίκησε τους Τούρκους στα Γιαννιτσά (20-10-1912), ελευθέρωσε ολόκληρη την Κεντρική Μακεδονία και τη Θεσσαλονίκη.
Οι Πρόσφυγες
Στην περίοδο 1923-1926 οι Μποζιτσιανοί, γεννημένοι σ' αυτή τη γη (γηγενείς) και ριζωμένοι σ' αυτόν τον τόπο (εντόπιοι ή ντόπιοι), υποδέχτηκαν με κατανόηση, συμπόνοια και ανθρωπιά τους πρόσφυγες. Οι πρόσφυγες των Αθύρων ήρθαν από την Ανατολική Θράκη και τον Πόντο. Συγκεκριμένα ήρθαν: α. Από τα Άθυρα, το Γαρδά και το Κάλλιο (ή Καλλιώ) της περιοχής Κωνσταντινούπολης - Μέτρων (Τσατάλτζας). β. Από το Νεοχώρι της χερσονήσου Καλλιπόλεως , γ. Από το "Κιουπλί" Έβρου και δ. Από το "Κουλίκ" του "Άκνταγ Ματέν" του Πόντου.
Οι Πρόσφυγες ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους με τη βία (1922) ή έπειτα από την υπογραφή της Σύμβασης περί ανταλλαγής των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών (1923), της Συνθήκης της Λωζάνης. Και, αφού δεν είχαν άλλη επιλογή, γονάτισαν μπροστά στους τάφους των προγόνων τους, φίλησαν τα ιερά χώματα της πατρίδας τους, παρέλαβαν τις άγιες εικόνες και τα ιερά σκεύη των εκκλησιών τους -τις μεγάλες εικόνες τις έκοψαν στα δύο για τη μεταφορά τους- έκλεισαν σε δυο μπόγους τα υπάρχοντα τους κι εγκατέλειψαν τις πατρογονικές εστίες τους. Τότε, φορτωμένοι τον τρόμο, τον πόνο και την απελπισία, οι Πρόσφυγες, ήρθαν εδώ, στο "Μπόζετς". Στη δεκαετία 1948 -1958 εγκαταστάθηκαν στα Άθυρα και οι έξι μεγάλες οικογένειες των Σαρακατσάνων.
Τα Άθυρα και οι Αθυριώτες σήμερα
Τα Άθυρα είναι σήμερα δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Γιαννιτσών και οι κάτοικοι του χωριού (απογραφή 2001), είναι 1.683 άτομα, ενώ άλλοι χίλιοι, περίπου, Αθυριώτες ζουν, ως απόδημοι, έξω από το χωριό. Οι τωρινοί κάτοικοι των Αθύρων ασχολούνται, βασικά, με τη γεωργία και επιδίδονται στη συστηματική, μηχανοποιημένη και αποδοτική καλλιέργεια της γης. Καλλιεργούν και παράγουν μεγάλες ποσότητες βαμπακιού, τεύτλων, βιομηχανικής ντομάτας, δημητριακών, καρπουζιών, λαχανικών κτλ. Λίγοι εξακολουθούν να καταγίνονται ακόμα με την εκτροφή προβάτων, που ανθούσε πριν λίγες δεκαετίες. Κάποιοι άλλοι εκτρέφουν αγελάδες σε κτηνοτροφικές μονάδες. Κάμποσοι επιδίδονται στο εμπόριο, στη βιοτεχνία και στις τέχνες, ενώ είναι πολλοί εκείνοι που εργάζονται σε κάποιο από τα σύγχρονα επαγγέλματα, στο Δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα. Η ζωή των Αθυριωτών είναι τώρα πλήρως αστικοποιημένη και, χάρη στα πολλά Ι.Χ. και άλλα μέσα μετακίνησης, εργάζονται, ντύνονται, ψωνίζουν, διασκεδάζουν και απολαμβάνουν, όπως και οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης και των άλλων πόλεων. Από τους απόδημους Αθυριώτες, τους Αθυριώτες που ζουν έξω από τα Άθυρα, πολλοί ζουν και προκόβουν στη Θεσσαλονίκη και σε άλλα μέρη της πατρίδας μας, ενώ κάμποσοι μισεύουν στο εξωτερικό (Αυστραλία, Αμερική, Γερμανία, Βραζιλία) νοσταλγώντας και λαχταρώντας πάντα την Ελλάδα και το χωριό τους. Τα παιδιά των Αθυριωτών σπουδάζουν τώρα όπου θέλουν και όσο μπορούν, χωρίς οικονομικά εμπόδια, χωρίς υποχρεώσεις στις γεωργικές και κτηνοτροφικές ασχολίες των γονέων τους, χωρίς δεσμεύσεις από νοοτροπίες και απαγορεύσεις του παρελθόντος.
Παράλληλα με τη βελτίωση της οικονομικής τους κατάστασης και την άνοδο του βιοτικού και του πνευματικού τους επιπέδου, οι Αθυριώτες ανέπτυξαν θαυμαστά και τα σύγχρονα πολιτιστικά στοιχεία για τα οποία, νομίζω, δίκαια σεμνύνονται. Ιδιαίτερα, καμαρώνουν για τον πολιτιστικό τους σύλλογο με τα πέντε χορευτικά τμήματα και τις πλούσιες δραστηριότητες του. Αναφέρονται στο τυπωμένο φυλλάδιο τους: Δημιουργία βιβλιοθήκης, τμήματος μουσικής, τμήματος θεάτρου και λαογραφικού μουσείου, λειτουργία τράπεζας αίματος, εκμάθηση παραδοσιακών και σύγχρονων χορών, γνωριμία και αναπαράσταση προγονικών εθίμων (όπως π.χ. του παραδοσιακού γάμου), συμμετοχή σε όλες τις τοπικές γιορτές, χορευτικές παραστάσεις στα Άθυρα και σε πολλά μέρη της Πατρίδας μας, διοργάνωση ετήσιων παιδικών χορών και των τριήμερων εκδηλώσεων "Αθυριώτικα" (26-28/7), Συμμετοχή στην έκδοση του βιβλίου "ΑΘΥΡΑ ΚΑΙ ΑΘΥΡΙΩΤΕΣ" (ΔΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΘΑΜΑΤΑ ΣΤΟΝ 20ό ΑΙΩΝΑ) του βραβευμένου με το βραβείο της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ, Αθυριώτη, συγγραφέα. Πέτρου Δ. Θεοχαρίδη κ.ά. κ.ά.
Πέτρος Δ. Θεοχαρίδης
Δάσκαλος-συγγραφέας
Share

Reviews and rating

Avatar
Rate this public & government service